Ein Jokerstad, i Jokertid

Ein stad i Tyrkia, ikkje akkurat i går
Eit bredt flir breidde seg i andletet hans, han kasta den inn og gjekk vidare. Det var ikkje ei bombe, så han trengte ikkje vente på smellen. Han luska vidare, keik opp og såg eit ope glas til. Tok god sats, sikta, og traff. Høyrde det blaute dunket når vara traff golvet inne der. Høyrde eit grynt frå ei seng, slo fornøgd fast at det var ein unge som låg der inne. Det var då au det han trudde. Strakte ei hand nedi sekken og konstaterte at han hadde gløymd ei pakke, og at sekken var tom fortare enn gata var lang. Veigde pakka si, såg opp på dei to husa som var att. Han eine ungen var no ein ufyseleg slamp au. Nei, var han ikkje snill nok fekk det vere det same.

Han kvelte ein gjesp, kasta den siste pakka inn ein glugg og traska heimatt. Så sov han eit par timar før han sto opp att, sette seg på trappa og venta. Snart kom det mødre ut husa, og like etterpå kom dei att med fulle krukker med vatn i. Dei vart møtt av ivrige ungar som spurde om dei kunne få gå ut og leike med dokka dei hadde fått i løpet av natta, eller ein ball. Eller eit teppe. Mødrene såg forfjamsa på dei, og sendte dei vidare. Jokeren strauk seg fornøgd i det lange skjegget sitt, og var glad han kunne få til noko slikt utan at nokon visste kven han var. Sola kom fram, og han kasta frakken på aksla og gjekk heim att. Så sov han ei stund til, før han sto opp, og heldt søndagsmesse.

Ein stad i Noreg, litt nærarere i går
Han smilte vondskapsfullt, gjekk bak kua, klapsa ho bak og hylte ut. Kua rauta, og snart begynte dei fem andre å raute med. Det gjekk ikkje eingong to minutt før bonden kom ut. Han slengte bort til dei noko høy, og dei roa seg. Så såg han ein liten vott. Merkeleg, så små fingrar hadde då ingen av ungane hans lenger. På sida av seg såg han ei rørsle i høystakken, og glimt av raudt. Så smilte han, kasta votten mot rørsla, og gjekk inn att. Det høyrdes litt ramling inne i hovudhuset, og så kom kona ut med ei grå masse i eitt trau. Ho song på ein liten song, og gjekk inn att, men grauten sto att i fjoset.

Fliret til Joker var ikkje lenger vondskapsfullt, han forsynte seg grådig, og snart låg han på ryggen i høyet. Han keik opp, og såg at kyrne allereie hadde ete opp høyet sitt. Han gjekk bort med litt meir, danderte ei fin seng til seg sjølv og sovna tvert.

Ein heilt annan stad, enda litt nærare i går
Ho ho ho, skreik det ut, han gjekk mot ungane med ei raud flaske i handa, og ut av flaska drakk han eit svart brygg. «Har de vore snille no i år, då?» spurde han og lo litt meir. «Kva ynskjer de dykk?» lo han vidare, drakk litt meir, og så gapskratta han då han høyrde svaret til den vesle fireåringen.

Ein tyrkisk biskop og ein liten norsk røkter veksla stille blikk. Noko til Joker dei hadde fått til arvtakar. Dei nikka til kvarandre, snudde kvar sin veg, og gjekk ut att. Ut or rommet, bygget, og sinnet til ungane.

Ein gamal mann med islendar satt på ein benk, og følgde dei ut med blikket. Han vart brått var eit eldre kvinnfolk av arabisk utsjånad, og såg at ho følgde den høge av dei to med auga. Blikka deira møttes, og begge visste at det var siste gongen dei såg dei. Og dei visste at noko var forandra. Han gjekk bort til ho, drog opp eit julekort av ein liten låve med ei raud luve. Ho visste kva ho hadde i fanget, eit bilete av ei eksotisk gate om natta, og ein raud skugge sneik seg utanfor glasa. Dei bytta bilete, og han gjekk heim. På vegen ut sendte han eit olmt blikk til den feite borti stolen der, og sukka. Så såg han bakpå kortet sitt, og såg ei lita teikning av ein Joker med raud luve og islendar. Eit flir breidde seg i andletet hans, og han måtte kjempe litt for å ikkje bryte ut i gapskratt, han med.