Vri åttaren som Joker

«Vrir til spar!» skrik han jublande, slengjer på ein rutåttar og viftar med det eine kortet han har att på handa. Far ser på han og ser spørjande på handa hans. Sjølv har han to kort på handa. «Har du ikkje gløymt noko?» spør han og kastar endå eit blikk på handa hans. Guten rister på hovudet, seksårig trass skin frå holdninga hans, medan gleda over å snart ha vunne spelet gnistrar or auga. Brått innser han at han har gløymd å seie at han har att berre eit kort, og tek tre kort frå bunka før han set opp ei sur leppe. Broren legg pliktskyldigst på sparni og gler seg berre til spelet er over og han kan gå på rommet sitt og lese att.

Far smiler til dei to, han som vil vekk frå bordet fordi han er for vaksen til det, og han som ikkje vil gje seg på noko villkår. Han legg på eit kort og ser kva som skjer. Den eldste broren kvikner litt til i auga, ser halvt spørjande rundt bordet og venter på ein reaksjon frå minsten. Han blir ikkje skuffa. «Det er ikkje hjarter no,» protesterer han og peikar på den raude figuren på bordet. «Eg vrei jo til spar i stad, sa eg jo. Du kan ikkje legge på ein… slik… hjarter.» Den store flirer litt, men snur seg bort og let faren ta situasjonen.

Han plukker opp kortet, vrir litt på det, og spør sonen om han veit kva slags kort det er. Sonen ristar på hovudet. «Det er ikkje hjarter, ikkje ruter, ikkje spar og ikkje kløver. Ikkje kongen, dronninga, knekten eller esset. Det er ikkje noko tal heller. Det her, skjønar du, er ein joker. Han kan vere kva slags kort han vil, og kan vri spelet i kva slags retning han vil. No har eg tenkt å bruke han som ein åttar, og vrir til ruter att.» Han legg kortet forsiktig ned att. «Eitt kort, forresten.»

Guten sitt att som eit einaste spørsmålsteikn. Det går ei lita tid, storebror flirer ganske openberrt no. Den vesle smiler brått triumferande medan han ser på handa si. Han sleng eit kort med all kraft ned i bordet og brølar at han vrir til hjarter. Storebror tek ordet. «Nei, nei. Det der er jo ingen joker som du kan bruke som kva du vil. Det er jo berre ein vanleg sparknekt.» Han ser trassen i veslebroren og går vidare. «Altså, knekten har jo sverd og ein slik firkanta hatt, ser du? Også er han lik anten du snur han til eine eller andre kanten. Mens jokeren er heilt annleis, ser du? Han har duskar i lua, og om du snur han så er han brått opp ned.» Han ser at guten forstår, og går vidare. «Så nå må du ta att knekten din, og sjå om du finn ein ruter her.» Han gjev opp, trekk eit kort og legg på ruteren sin. Det går vidare, broren legg på ein ruterfire utan å mukke, og tek seg i å ønskje at faren ikkje blir ferdeg no, så han kan trasse broren ei lita stund til. Faren smiler, ser på den vesle og legg på ein ruterkonge og studerer dei tomme hendene sine medan gliset veks.

«Jammen, du kan jo ikkje gjere slik. Du juksar, du!» Skuldingane haglar over far. «Du kan jo ikkje bruke jokeren, det er ikkje et skikkeleg kort eingong.» Faren sit berre og let sonen rase frå seg. «Han var ikkje der i byrjinga, eg har faktisk aldri sett ein slik ein før. Du berre ljug, du.» Etter ei stund til reiser faren seg berre opp, går ut or rommet, og snur seg berre kort i døra. «Du lærte då vel noko av det og, gjorde du ikkje? Nokre gonger er det ein joker i stokken, og då kan kva som helst skje.». Han flirer, og går ut på kjøkkenet. Etter ei lita stund høyres det knitring av avispapir og lyden av ein kaffetraktar. To gutar sit att i stova. Den eine gliser, den andre opptatt med å studere eit kort. «Eg ville jo berre vri til spar,» kviskrar han.